Η Αθήνα της Μαίρης

Η Μαίρη Συνατσάκη μπορεί να σου πει τα πάντα, από πού θα φας τα πιο ωραία cupcakes μέχρι ποια είναι η συναυλία που την έκανε ευτυχισμένη. Ένα πράγμα όμως μην την ρωτήσει: που θα πιεις το ωραιότερο κοκτέιλ.

Αν ήμουν δήμαρχος της Αθήνας για μία εβδομάδα θα κρατούσα όλο το γκαζοχώρι ακριβώς όπως είναι και θα έκανα ό,τι μπορούσα περισσότερο για το κέντρο - για όλη εκείνη την περιοχή γύρω από την Ομόνοια που διπλο-τριπλοσκέφτεσαι να διασχίσεις.

Θα τιμήσω την «πατρίδα» και θα πω ότι η Καλλιθέα είναι η αγαπημένη μου αθηναϊκή περιοχή. ‘Όλα μου τα χρόνια τα έζησα εκεί. Μεγάλωσα εκεί, πήγα σχολείο, φροντιστήριο, τους πρώτους καφέδες τους ήπια εκεί, τα πρώτα ψώνια τα έκανα εκεί και τις πρώτες βόλτες. Και ναι, είναι όμορφα για μένα στην Καλλιθέα. 

Μου αρέσει να ανακαλύπτω συνέχεια καινούρια μέρη για φαγητό. Από «βρώμικα» μέχρι gourmet εστιατόρια, μπορώ να περάσω τέλεια. Συνήθως παραγγέλνω τις σπεσιαλιτέ του μαγαζιού. Πάντα συμβουλεύομαι τους σερβιτόρους και καταλήγω να παραγγέλνω πλουμιστά, αλλά τι να κάνω; Με πιάνει αυτό το «έλα μωρέ, να δοκιμάσουμε και λίγο από αυτό». Πάντως από τους πιο συνηθισμένους μου προορισμούς είναι το Πbox κι εκεί παραγγέλνω οπωσδήποτε το παστίτσιο με το φουα γκρα, τις παπαρδέλες, την πατατοσαλάτα και την τάρτα με Gianduja για την οποία πεθαίνω. 

Σήκω και πήγαινε τώρα στο Funky Gourmet, στον Κεραμεικό. Τα παιδιά που το έχουν, ο Νίκος και η Γεωργιάννα είναι καταπληκτικοί σεφ, που ψάχνονται πολύ, ταξιδεύουν πολύ και δημιουργούν πιάτα που μόνο σε top εστιατόρια του εξωτερικού μπορείς να συναντήσεις. Α! Επίσης προτείνω ανεπιφύλακτα και τα «Hampton’s Cupcakes» στην Κηφισιά.

Ανέκαθεν λάτρευα τις ποδαράτες βόλτες. Όταν έχω χρόνο, παίρνω ipod πηγαίνω σε μια περιοχή που δεν ξέρω και αρχίζω να περιπλανιέμαι μέχρι να χαθώ τελείως. Μετά ρωτάω τους περαστικούς για να βρω τον δρόμο της επιστροφής.

Μην με ρωτήσεις που θα πιεις το ωραιότερο κοκτέιλ. Δεν πίνω ποτέ. Είμαι η πιο ξενέρωτη που ξέρεις. Απο κοκτέιλ το μόνο που κάνω είναι το ποπ κορν-ζαχαρωτά-παγωτο-πρέτσελ στο σινεμά. (γενικά υγεία). 

Η καλύτερή μου συναυλία…λοιπόν…το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι το απίστευτο feeling που είχε η συναυλία των Faithless στον Λυκαβηττό πριν μερικά χρόνια. Για δύο ώρες δεν σταμάτησα το χοροπηδάω, να τσιρίζω και να χαμογελάω με όλο αυτό που γινόταν. Ανυπομονώ πάντως να δω Radiohead κάποια στιγμή στην Ελλάδα.

Κάθε φορά που ταξιδεύω στο εξωτερικό, βρίσκω κι εναν τόπο που με προκαλεί να μετακομίσω εκεί. Θέλω να μείνω παντού. Άμστερνταμ, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Βιέννη, Σαν Σεμπαστιάν. Στο τέλος όμως νομίζω ότι πάλι εδώ θα γυρνούσα. 

Θυμάμαι σχεδόν με συγκίνηση κάτι κυριακάτικα πρωινά, που μετά από βραδινή διασκέδαση πηγαίνω για πρωινό στους μπουφέδες ξενοδοχείων και έξω ξημερώνει. Είναι εκείνες οι στιγμές που όλα γύρω σου, στην πόλη, μοιάζουν απλά πανέμορφα και ήρεμα. Σνιφ.